Nooit gedacht dat zo’n spelletje op internet mijn leven zo zou kunnen beïnvloeden.
Zoals bij de meeste “spelende ouders” begon het met helpen van mijn kind, die nog niet zo goed engels kon lezen. Aangezien wij niet meer bij elkaar wonen, moest ik hulp op afstand kunnen bieden, waardoor ik regelmatig op zijn account moest inloggen om iets op te lossen.
“Waarom ga je ook niet een account maken pap, dan kunnen we samen al die dingen doen..”
Ok, kan geen kwaad toch..? Ik heb toen een account aangemaakt, zonder te beseffen wat voor verslaving ik me op de hals zou halen.

Och, verslaving… valt eigenlijk wel mee. De dagelijkse werkzaamheden moeten nou eenmaal gedaan worden, maar in de avonduren moet ik toegeven dat ik voor weinig andere dingen interesse meer heb. Snel koken, eten, wasje doen… huishouden kan wel in het weekend, wie ziet het?
Dus is het runescapen geblazen! Moest nog 1 leveltje en dan kon ik zelf prayerpotions maken!
Het is soms ook hard werken op runescape he..

Ik ben gelukkig eigen baas, zoals dat heet, maar ik gun mezelf ook wel eens pauze op mijn werk… Nadat ik dan het Runescape-Oldies-Forum heb nagekeken op nieuwe berichten, start ik het runescape spel op.
Ik speel dan niet zoals ik normaal thuis speel, want daar heb ik geen tijd voor. Soms als ik een stapeltje facturen moet nakijken, dan laat ik wel mijn poppetje even wat vissen. Dan hoef ik alleen maar af en toe te klikken om online te blijven.

Maar meestal in de pauze, wanneer ik mijn broodje voor het beeldscherm eet, start ik runescape op voor mijn geliefde bezigheid. Ik kies dan een gemiddeld bezette wereld en blijf gewoon in een bank staan, waar ik voorheen heb uitgelogd. Af en toe klik ik op het scherm om niet uit te loggen en geniet intussen al kauwend van alle opmerkingen die door die kids worden gemaakt.
Links een ongeduldige verkoper: “selling 1k flax!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
Rechts een voorzichtige koper: “Hey lvl 71… buy ur legs”
Intussen een “How much” op de aanbieding van de flaxverkoper. Met een “Omg..” als antwoord op de te hoge vraagprijs.
Het is gek, maar ik denk daarbij niet eens altijd aan mijn eigen zoon. Hij zou misschien zeggen “Nvm..” of “No ty..”… denk ik, nu tenminste, want hij is al weer wat ouder. Ik vind het gewoon schattig omdat het poppetjes zijn die “praten” en dat het kinderen zijn die de poppetjes bedienen. Kinderen die heerlijke taal- en schrijffouten maken, omdat ze zo gehaast moeten typen. Je kunt ook zo merken welke kinderen wat ouder zijn, of typediploma hebben.

Ook spelers die toch zeker 18 jaar of ouder zijn vallen bij mij snel door de mand. Het woordgebruik, de zinsopbouw, de humor… prachtig om dat zo op te kunnen merken en ook om dat bevestigd te krijgen bij navraag. Elk poppetje krijgt dan pas echt een eigen identiteit. Het is dan net of je steeds meer “thuis” raakt in rs-wereld.
Ik geef heel veel weg op runescape. Ik kan het soms ook niet over mijn hart verkrijgen een deal te weigeren met zo’n kid die te weinig biedt voor mijn item. Soms klik ik het trade-scherm weg en zie dan die dreumes beteuterd tegenover mij staan. Ik denk dan vaak: “Geef me een grote mond.. toe dan!” Maar als hij dan niets zegt, en zo zielig tegenover me blijft staan en me aan blijft kijken… dan denk ik, ach.. arm kind. “Ok…” zeg ik dan. “Im in a good mood..:) ” De uitroeptekens achter zijn “Tyvm!!!!” doen me dan zo goed en ik zeg dan meestal “Have fun..:) “, alsof ik wil laten merken dat ik een ouwe zak ben.

In de vakanties is het pas echt leuk. Dan kan ik in de pauzes inloggen op de Nederlandse servers, want dan zijn ze flink bezet door Hollandse en Belgische kids. Wat is het toch prachtig om die echte kleintjes engels te zien typen. Ik zit daar in mijn eentje in mijn kantoor soms te schaterlachen om de verwoede pogingen van die kids om zichzelf duidelijk te maken in hun rs-Engels.
“How mutch voor you schild?”
“Wer is de hous von Julia?””
“Have you full blak I can byu…??”

Gewoon schitterend toch..?? Ik geniet daar zo van!
Ik had screenshots moeten maken, of direct alles op moeten schrijven om het hier als voorbeeld te laten lezen. Dit was alleen maar van de laatste keren, maar zo is er telkens weer zoiets leuks te zien. De andere oldies op rs zullen dit beslist herkennen.

Maaaaar… je hebt ook ettertjes! Vervelende kids die anderen belachelijk maken of willen belazeren. (Uiteraard niet alleen kids he…) Pesten is ook hot op rs, wat ik je brom… net als in real life. Als het kan wat omstanders met je mee krijgen om er eentje te kunnen wegpesten. Vooral bij de hill giants in Edgeville dungeon in F2P. Daar jagen de lagere levels op de lvl 28 Giants voor XP en bigbones of limpwurtroots (prachtige namen!). Als je eens wilt weten hoe ze tegen elkaar te keer kunnen gaan, of het vergeten bent… ga es kijken. Je snapt gelijk wat ik bedoel.

Maar ach… het blijven kinderen, denk ik dan maar. En zo erg is het allemaal toch niet?
Het blijft een spelletje, een spelletje wat je misschien soms wat laat meeslepen, maar toch blijft het een spelletje. Laten we dat niet vergeten.

Ik speel het nu nog steeds omdat het me ontspant en omdat ik mijn zoontje wat vaker kan “zien”
Samen met hem Greater Demons killen, lekker veilig en met een paar meppen dood. Samen met hem questen doen, want alleen is soms zo eng, vindt hij. Geld verdienen voor zijn armor en wapens. Ik spaarde voor hem zijn eerste full rune.
Dan samen member worden waar de questen meer tijd gingen kosten. “Ok, ik doe die quest ook wel voor jou…”.
Hij mag niet te veel en te lang spelen, huiswerk en schoolresultaten gaan voor.
Dan bezorg ik hem zijn eerste Dragon-long na (twee keer) Lost City Quest te hebben gedaan. “Ow yeah…!!” is zijn digitale reactie en ik glimlach breed tegen mijn beeldscherm. Zijn eerste Dragon scimmy presenteer ik hem na (weer 2x) Monkey Madness Quest en we gaan het nieuwe wapen gelijk samen uittesten tegen wat ongevaarlijke Ogres.

Voordat hij member mocht worden heb ik een lijst met regels gemaakt waar hij zich aan moest houden. Dit had voornamelijk met zijn school te maken en met zijn houding bij zijn moeder en zus thuis. Hoe wordt je een beter mens van rs… haha.
Hij houdt zich goed aan de regels en speelt niet overdreven vaak runescape, en dat wil ik wel belonen.
Desondanks is hij nu combat level 94, mede dankzij papa’s urenlange rondes in pest controle op zijn account. Rondrennen in mage training arena omdat hij zo graag een keer naar Ardogne wil kunnen teleporteren.

Na een mazzeltje waar ik eerder over geschreven heb, en lang….lang…viswerk, bezorg ik hem een vreugdedans als ik hem een whip laat zien in het tradingsscherm: “Voor jou… :).” zegt de verwen-vader. “WTF…!!!” jaja, zijn engels wordt steeds beter! “Dank je dank je..!!!”
Maar zijn attack is nog geen 70, dus hij kan er nog niks mee. De volgende dagen zit papa dus weer op zoonliefs account om aan zijn attack te werken. Uiteindelijk passeert hij op eigen kracht de 70 attack en we gaan weer samen kijken hoe hard we nu kunnen slaan.

OK, hij wordt door mij verwend op runescape, iets wat ik in real life niet mag en niet eens kan doen. Maar we hebben op deze manier veel lol samen, waardoor het contact in real life geweldig verbeterd is voor mij.
Dus laat me maar….. tis goed zo
En als die poppetjes op runescape me weer eens verwijten dat ik een ouwe zak ben en “no life” heb, wanneer ze horen dat ik een zoontje heb die ook speelt, dan deert me dat beslist niet.

Want ik heb een heerlijk leven……… wanneer ik samen met hem speel.